Antalya’da Yeşil Vitrin, Muğla’da Çevre Mücadelesi

11

Küresel iklim mücadelesinin en önemli buluşmalarından biri olan COP 31 Zirvesi devam ederken, organizasyonun finansman kaynakları ve sponsorluk yapısı tartışma konusu oldu. Zirveyi takip eden basın mensupları ve çevre gözlemcileri, dünyanın geleceği açısından büyük önem taşıyan etkinliğin hedeflerini olumlu bulurken, sponsor listesinde yer alan bazı kuruluşların faaliyetlerine dikkat çekiyor. COP 31’de ortaya konulan hedeflere, küresel iklim krizine karşı geliştirilen politikalara ve zirvenin dünyayı kurtarma iddiasına söyleyecek sözümüz yok. Küresel iklim krizine karşı atılan her adım şüphesiz çok kıymetli. Ancak salonların dışına çıkıp sponsor listesine baktığımızda, göz ardı edemeyeceğimiz büyük bir çelişkiyle karşılaşıyoruz. Asıl tartışma zirvenin kendisinden çok, bu organizasyonu finanse eden bazı sponsorlar üzerinde yoğunlaşıyor. Cengiz, Kalyon ve Limak Muğla’daki çevre mücadelesinin odağında yer alan şirketler. Bir yanda doğa üzerindeki etkileri ve çevresel faaliyetleri tartışılan şirketler, diğer yanda aynı şirketlerin iklim zirvesine sponsor olarak yeşil bir vitrin oluşturması… Bu tablo, iklim mücadelesinin samimiyeti açısından ciddi soru işaretleri doğuruyor. Bu çelişkiyi, “Doğayı kirlettiniz, şimdi de bedelini ödeyin” gibi pragmatik bir yaklaşımla açıklamaya çalışmak, iklim mücadelesinin inandırıcılığına gölge düşürüyor. Antalya’da Halkların İklim Zirvesinde Avukat Özlem Altıparmak, “Kirleten öder” anlayışının yerini “Ödeyen kirletir” anlayışı aldığına dikkat çekti.
Gerçek dönüşüm, yalnızca finansal destek sağlamakla mümkün olamaz. Bunun için öncelikle doğaya verilen zararın kaynağında durdurulması, tahrip edilen alanların onarılması ve çevre politikalarının kâğıt üzerindeki taahhütlerden çıkarılarak hayata geçirilmesi gerekiyor.
Peki, Türkiye’de ve Muğla’da durum böyle mi? Elbette hayır. İklim krizi ve çevre tahribatı konusunda Türkiye’nin karnesi ortada. Muğla’nın karnesi de öyle… Milas Akbelen, Yatağan Deştin, Marmaris İncekum ve Fethiye Göcek Osmanağa mücadeleleri, bu tablonun en çarpıcı örnekleri arasında yer alıyor. Bu bölgelerde doğasını, yaşam alanlarını ve geleceğini korumak için mücadele eden insanların sesleri hâlâ yükseliyor.
Üstelik söz konusu şirketlerin çevre politikalarına ilişkin taahhütleri de var. İş sağlığı ve güvenliğinden insan sağlığının korunmasına, çevresel tehditlerin önceden belirlenmesinden olumsuz etkilerin en aza indirilmesine, doğanın korunmasından Avrupa Yeşil Mutabakatı’na uyuma kadar pek çok konuda hedefler açıklanıyor. Hani nerede?
Çevreyi korumak, yalnızca internet sitelerinde yayımlanan taahhütlerle, toplantı salonlarında verilen sözlerle ya da iklim zirvelerine yapılan sponsorluklarla mümkün olmuyor. Bunun için önce doğaya verilen zararı durdurmak, ardından bozulanı onarmak gerekiyor. İklim kriziyle mücadele, şirketlerin kendilerine yeşil bir vitrin oluşturabilecekleri halkla ilişkiler çalışmasına dönüşmemeli. Doğayı korumak için verilen sözlerle sahadaki uygulamalar arasında gerçek bir tutarlılık bulunmalı. COP 31’de dünyanın geleceği konuşulurken, Muğla’da Akbelen’de, Deştin’de, İncekum’da ve Göcek’te doğasını korumak için mücadele eden insanların sesine de kulak verilmeli. Çünkü iklim mücadelesinin gerçek sponsorları, doğayı korumak için mücadele edenlerdir.

Haberi Paylaş