Cumhuriyet Halk Partisi Muğla Milletvekili Avukat Gizem Özcan’ın geçtiğimiz gün Türkiye Büyük Millet Meclisi Genel Kurulu’nda yaptığı konuşma, Türkiye’nin iklim hedefleri ile doğal kaynak politikaları arasındaki ilişkiyi yeniden tartışmaya açtı. Özcan’ın özellikle Muğla’ya ilişkin paylaştığı veriler, madencilik faaliyetlerinin kapsamı ve planlama anlayışı konusunda önemli soruları gündeme getiriyor. Türkiye’nin açıkladığı 2053 net sıfır emisyon hedefi, iklim değişikliğiyle mücadele kapsamında önemli bir stratejik taahhüt olarak görülüyor. Ancak Özcan’ın Meclis kürsüsünden dile getirdiği değerlendirmeler, bu hedef ile bazı uygulamalar arasında dikkat çekici bir çelişki bulunduğunu ortaya koyuyor.
Muğla’da Madenciliğin Boyutu: MAPEG Verileri Ne Söylüyor?
Milletvekili Özcan, konuşmasında özellikle Maden ve Petrol İşleri Genel Müdürlüğü (MAPEG) verilerine dikkat çekerek Muğla’daki madencilik faaliyetlerinin ulaştığı boyutu rakamlarla ortaya koydu. Buna göre; Muğla’da maden ruhsat alanları ilin toplam yüzölçümünün yaklaşık yüzde 68’ini kapsıyor. Türkiye’nin en yoğun orman varlığına sahip illerinden biri olan Muğla’da, ilin yaklaşık yüzde 65’i orman alanı olarak kayıtlarda yer alıyor. Özcan’ın aktardığı verilere göre; Muğla’da 946 aktif maden ruhsatı bulunurken, 1.955 ihale sahası da madencilik faaliyetleri için belirlenmiş durumda. Ayrıca ihaleye çıkarılması planlanan 35 yeni sahanın büyüklüğü yaklaşık 164 bin dönüm olarak ifade ediliyor. Bu alanın içinde yaklaşık 106 bin dönüm orman ve 7 bin dönüm zeytinlik bulunuyor. Milletvekili Özcan, bu sahalarda 2 milyondan fazla ağacın yer aldığını da vurguluyor. Bu tabloyu değerlendiren Özcan, Muğla’nın sahip olduğu doğal ve ekonomik kimliğe dikkat çekerek şu soruyu gündeme getiriyor: “Tarım, turizm ve kültür kenti Muğla’yı nasıl maden sahasına çevirdiniz?”
“Süper İzin” Mekanizması Tartışması
Özcan’ın konuşmasında öne çıkan bir diğer başlık ise madencilik mevzuatında son yıllarda yapılan düzenlemeler. Özcan’a göre özellikle “süper izin” olarak adlandırılan yeni mekanizma, çevre, orman, mülkiyet ve su gibi birçok kamusal denetim sürecini tek bir idari hat içine topluyor. Bu durumun kamusal denetimi zayıflatabileceğini ifade eden Özcan, doğayla ilgili karar süreçlerinde hızın her zaman ilerleme anlamına gelmediğini belirtiyor.
2053 İklim Hedefi ile Madencilik Politikası Arasında Çelişki
Özcan ayrıca Türkiye’nin iklim politikaları ile orman alanlarının madenciliğe açılması arasındaki ilişkiye de dikkat çekiyor. Türkiye’nin 2053 net sıfır emisyon hedefini hatırlatan Özcan, geniş orman alanlarının madencilik faaliyetlerine açılmasının bu hedefle nasıl bağdaştırılacağı sorusunun yanıtlanması gerektiğini ifade ediyor. Bu noktada Özcan’a göre mesele yalnızca çevre koruma tartışması değil. Aynı zamanda doğal kaynakların nasıl yönetileceği, kalkınma politikalarının hangi alanları önceliklendireceği ve planlama anlayışının nasıl şekilleneceğiyle ilgili daha geniş bir çerçeveyi kapsıyor.
Akbelen Tartışmanın Sembolü Haline Geldi
Muğla’da uzun süredir kamuoyunun gündeminde olan Akbelen süreci de bu tartışmanın sembollerinden biri haline gelmiş durumda. Özcan, konuşmasında Akbelen’deki köylülerin mücadelesinin yalnızca yerel bir çevre meselesi olmadığını, doğal varlıkların geleceğiyle ilgili daha büyük bir sorunun parçası olduğunu ifade ediyor. Bu nedenle Özcan, madencilik politikalarının etkilerinin tüm yönleriyle değerlendirilmesi için Türkiye Büyük Millet Meclisi’nde bir araştırma komisyonu kurulması gerektiğini savunuyor. Ona göre söz konusu olan yalnızca maden sahaları değil; Türkiye’nin toprağı, suyu, ormanı ve gelecek kuşaklara bırakılacak doğal mirasıdır.
Meclis Kürsüsünden Geleceğe Düşülen Not
Türkiye Büyük Millet Meclisi’nde yapılan konuşmaların çoğu günlük siyasi tartışmaların içinde kaybolur. Ancak bazı konuşmalar vardır ki yalnızca o günün gündemine değil, geleceğe de bir not düşer. CHP Muğla Milletvekili Avukat Gizem Özcan’ın Meclis kürsüsünde yaptığı konuşma da bu yönüyle dikkat çekiyor. Özcan’ın ortaya koyduğu veriler ve dile getirdiği sorular, Muğla’daki madencilik faaliyetlerinin yanı sıra Türkiye’nin kalkınma anlayışı ile iklim hedefleri arasındaki çelişkiyi de görünür kılıyor. Bu nedenle Özcan’ın konuşması, bugünün siyasi tartışmasının ötesinde, Türkiye’nin doğası ve geleceği üzerine yapılmış tarihsel bir uyarı olarak kayda geçmeye aday görünüyor.
